Vuslat Şiiri - Süleyman Akıllı

Zamanın nabzı durur, sustuğu yerdir dünya,
Gözlerin gözlerimde mülteci bir fırtına.
Bin yıllık bir gurbetin nihayetidir bu an,
Ruhumun ruhun ile vuslata erdiği can.

Sen ki bitmek bilmeyen yolların son durağı,
Kurumuş toprakların en bereketli yağı.
Mesafe dediğin ne? Bir nefeslik mesafe,
Aşk sığar mı hiç saki, şu daracık gergefe?

Şimdi sükût vaktidir, kelimeler çok ağır,
Aşkın deryasındayız, dünya artık kör, sağır.
Alnıma yazılmışsın bir mühür gibi derin,
Cennet dedikleri yer, dizlerinin üzerin.

Kaderin kollarında birleşirken gölgemiz,
Sonsuzluğun koyunda kaybolur her öfkemiz.
Dinsin artık bu sızı, sussun hicranın sesi,
Vuslat: İki bedende tek bir ruhun nefesi.