Viran Eller Şiiri - Kasım Kobakçı

Döndüm nihayet, ata yurduna dün,
Uykudan uyandı, saklı kederler,
Baktım etrafa, yabancı bu yöre,
Sızlar durmadan, şu yaralı sinem.
*
Çayırlar yanık, ovalar hep çorak,
Çıplak kayalar, bakar asık surat,
Neşe tükendi, sızı sardı canı,
Yürek çeşmesi, çekildi tamamen.
*
Çocukluk anım, silinmiş tümüyle,
Rüzgarlar eser, kimsesiz kırlarda,
Kuş cıvıltısı, susmuş semalarda,
Çökmüş üstüme, ağır siyah duman.
*
Hatıralarım yıkık, dökük hane,
Sokaklar ıssız, taşlar darmadağın,
Umut fidanı, yeşermez yeniden,
Kalbim sızılı, acılar pek yaman.
*
Vaktiyle, coşkun akan şelaleler,
Şimdi sessizce damlar, kara taşa,
Çiçekler soluk, yapraklar sararmış,
Vuslat beklerken, erdim kara kışa.
*
Adım atarken, titrer ayaklarım,
Gençlik çağımı, ararım nafile,
Türküler susmuş, bütün dudaklarda,
Düşman kesilmiş, zaman bile bana.
*
Dost yüzü arar, sağa sola baktım,
Gölgeler düşmüş, ıssız avlulara,
Kimsesizlikten üşür, garip sinem,
Çare bulunmaz, bendeki yaraya.
*
Eski günlerin, hayali kayboldu,
Kalan sedalar, uğuldar uzaktan,
Baharım geçti, güz erdi bağrımda,
Feryadım çıkar, karanlık sokaktan.
*
Veda vaktidir, bu viran ellere,
Geriye dönmek, mümkün olmaz artık,
İç sularımın, kaynağı tükendi,
Talih yazısı, böylesine kara.