Vicdanın Şehri Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Ey Türk genci! Eğil de bak, hangi rüzgâr bu hâl?
Hangi tozlu rafta soldu, o mukaddes istiklal?
Asil kanın hükmüydü bir zamanlar hürriyet,
Şimdi hangi gafletle, ruhunda koptu kıyamet?

Feryadı göğe çıkan kadınlar dilsiz rehine,
Masumun ahı karıştı, cellatların zehrine.
Emaneti mülk sanıp, hakikati gömenler,
Bilmezler mi; hıyanet, vicdanın sustuğu an filizlenirdi!!

Dalalet dışarıda değil, artık sinsi bir bakış,
Adalet; saraylarda, mermere soğuk bir nakış.
O sönmeyen meşale, kimin elinde can verdi?
Hani senin omzunda, kutsal bir nöbet yeriydi?

Sana sesleniyorum! Kaybettiğin o ruhu geri çağır,
O ruh ki; zayıfın kalkanı, zalimin önünde surdur.
Görmüyor musun? Toprak feryat ediyor, gök ağır;
Asıl hıyanet, bu çöküşü sadece izlemekle olur