Vicdan Muasebesi Şiiri - Hakan Kaaradağ

Merhaba dogan güneş gönlüm bir önceki günden daha yorgun ömrüm bir sonraki vuslattan daha hasret.

Kirlenmemiş bir kaderin zihin yorgunluguyum puslu gözlerim suskun dilim zindan yüreğime çare vermez akan zaman şu hoyrat nefsime.

Bazen kor oldum bazen kör oldum herşeye herkese bazen yoksaydım herşeyi bazen yok saydı herşey beni
Yalan dolu cümleler sarmıştı bizi

Şimdi bana düşen bir kaç cümle arasında en kirli olansın sevgin yalan sözlerin yalan düşlerin yalan bir gerçek olan ben vardım oda sende artık bır hayal.

Kırgınlığım suskunlugum kimsesizliğe bıraktığım bir çeyrek asrın limanına bıraktım gönlümü idam ettim beni ve sevgimi hak etmeyen tüm gönülleri gözyaşllarımla yıkayıp yüreğimle kefenledim sana kalan son hislerimi şimdi bıraktığın kırgınlımımı ve kımsesizligimi alıp gidiyorum bu şehirden üzülmeyecegini bildiğim için vicdanımı avuçlarımla sarıp gidiyorum En kırlı halinle senı sana emanet ediyorum.

Merhaba, doğan güneş;
Gönlüm, bir önceki günden daha yorgun,
Ömrüm, bir sonraki vuslattan daha hasret...

Kirlenmemiş bir kaderin
Zihin yorgunluğuyum.
Puslu gözlerim, suskun dilim;
Zindan yüreğime çare vermez
Akan zaman, şu hoyrat nefsime...

Bazen kor oldum,
Bazen kör oldum;
Her şeye, herkese...
Bazen yok saydım her şeyi,
Bazen yok saydı her şey beni.
Yalan dolu cümleler
Sarmıştı bizi...

Şimdi bana düşen;
Birkaç cümle arasında
En kirli olan sensin.
Sevgin yalan,
Sözlerin yalan,
Düşlerin yalan...
Bir gerçek olan ben vardım;
O da sende artık bir hayal.

Kırgınlığımı, suskunluğumu,
Kimsesizliğe bıraktığım
Bir çeyrek asrın limanına bıraktım.
Gönlümü idam ettim;
Beni ve sevgimi hak etmeyen
Tüm gönülleri...

Gözyaşlarımla yıkayıp,
Yüreğimle kefenledim
Sana kalan son hislerimi.

Şimdi;
Bıraktığın kırgınlığımı
Ve kimsesizliğimi alıp
Gidiyorum bu şehirden.

Üzülmeyeceğini bildiğim için,
Vicdanımı avuçlarımla sarıp
Gidiyorum...

En kirli hâlinle seni,
Sana emanet ediyorum.