Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Olmuş para, pulun, nefsin kölesi,
Gözü dönmüş, yok imana gelesi,
Bilmem farkındamı çoktur hilesi,
Benliğin yitirmiş kuru vicdanlı.

Nerden alır cesareti güveni,

Kuru Yere Ateş Yakmış Gibiyim

Dürüstlük Altındır Yok Emsali
Aha Geldim Gidiyorum Misali,
Anlayana Budur Dünyanın Hali,
Kuru Yere Ateş Yakmış Gibiyim.

Dünyada Sonundan görüpte azan,
Lanet olsun düzeni huzuru bozan,
Her yerde her lafa atlayan sazan,
Susmak Nedir Bilmez Küstah Yalaka.

Kıraç dağın pan zehirli kenesi,

Kuyruk Sallar Söz Sahibi Olana


Bu Ne Kadar Çok Alışmış Yalana,
Bak Şu Dişi Köpekteki Kirli Plana.
Nice Yetim Kulun Hakkını Çalana,

Laf Anlatmak Zordur Arsız Komşuya


Çünkü Şaşırırım İlim İle İrfanı Bilse,
Güvenme Her İnsan Yüzede Gülse,
Kötü Sözü Rahat Söyler Kem Dilse,

Biliriz Çünkü Çok Göze Batar,
Uğursuz Baykuş Gibi Hep Öter,
Bilir Bilmez Bol Keseden Atar,
Lafın Sözün Bilmez Çorba Ağızlar.

Çıkarı İçin Kör Şeytanla Tanışır,

Lafın Sözün Bilmez Mala Bak Mala




Bu Gün Söylediği Sözü Yarın Yutar,

Kim Olursa Olsun Boyun Bükerim,
Yaşanan Haksızlığa Karşı Çıkarım,
Nefretim İçimden Yaka Çekerim,
Laftan Sözden Almaz Rezil Lanetler.

Kendini Belli Eder Rezil Olanlar,

Kader ise her İnsanın Şansıdır,
Bu dediğim Lanet Pekte Sinsidir,
Şerefsizin önde giden Cinsidir,
Lanet İki Ayaklı Lağum Faresi.

Halede bekârdır otuz beş Yaşı,

Dört kardeşin öz ve özdür bacısı,
Yok içinde sevgi kardeş sancısı,
Haset hesat kör şeytanın öncüsü,
Çok görmeyin bana yok böyle lanet.

Kardeşliği bırak uzakda olsa,