Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Dünya senin dere tepe Beline,
Ben alıştım Rüzgarına yeline,
Şu anda yaşanan berbat haline,
Ben Şaşırdım Şaşırmayan Kaldımı.

Akbabalara Tilkilerle çakala,

Kimsede kalmamış namus ile ar,
Dost dediklerim kör şeytana Yâr,
Ulan Dünya her gününde bir dert var,
Ben Şaşırdım Şaşırmayan Varmıdır.

İnsanlar olarak mal mülke taptık,

Bıktım Bu Dünyanın Zorundan Bıktım

Beylik Malla Mülkle Olmaz Bilesin


Gel Anlat Bu Davar Oğlu Davara,
Ne Ararsan Özünde Kalbinde Ara,
Gelip Geçici Mal Mülk İle Pul Para,

Ehli Olmayan Hayat Dersini Almaz,
Ölümlü Bu Dünya Kimseye Kalmaz,
Böbürlenen Kasılandan Bey Olmaz,
Beymi Olmuş Daha Dünkü Çobanlar.

Kalbimin Köşesinde Yer Verdiklerim

Zalim zorbalardan yaka Çekerim,
Nefretim haine Kafayı Takarım,
İsyan öfkemi Defterime Dökerim,
Ben Şiiri Bu Sebebten Yazarım.

Kendini bilmez çoktur Akıl Perisi,

Ben Toprakla Arkadaşım
Örnek Var Toprağım Taşım,
Bu Dünyada Elli Oldu Yaşım,
Hem Ekmeğim Hemde Aşım,
Her Kim Ne Der İse Desin.
Ben Toprakla Arkadaşım.

Beter Ol Tezden Öl Emekli



Çok Acayipte Tarafçı Oldun,
Şimdi Neden Çaresiz Kaldın,

Bildiğini Okur Dünki Dallama

Neden unuttun sen dünü,
Tarlayı Sattığım Günü
Çıtırıkta Havuzun Önü,
İnan benim Dedin Hasan,
Bile Bile Yedin Hasan.