Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Asıl Senin Yaran Beni Öldürür


Bilirimki Elbette Sensizlik Çile,
Aşık Olam Taze Tomurcuk Güle,
Yanarım Ateşine Dönerim Küle,

Önce Dost görünür girer içime,
Bakın şu iki yüzlüdeki biçime,
Gözler şahit soysuz her bir kaçına,
Benden Uzak Olsun Bizim İnsanlar.

Vicdanı kurumuş İnsanlık bitmiş,

Dünyada Yaşamak Ne Güzel Hoştur,
Nedendirki Meçhule Gereksiz Koştur,
İnsanlar Çok Kalleş Dünya Çok Boştur,
Çok Güvenme Mala Mülke Servete.
Ben Doğru Dürüstüm Diyen Her İte.

Ben Güzellerin Kulu Kölesi Olayım




İnanki Akıl Gider Güzel Görünce,

Söz dinlemez yanlış yola giderler,
Yalan söze asıl gerçek bu derler,
Dürüste olsan suistimal ederler,
Beni Açmaz Kalleşlerin Dünyası.

İşi dolandırmak işi gasp etmek,

Gören herkes derki kendini yormaz,
Boş hayeller kurar bana hiç sormaz,
Alır gider beni yerinde durmaz,
Beni Benden Alır Gider Bu Akıl.

Bazen birilerine kafayı takar,

Hey Dostum kendini Hiç Görme Ayda,
Gerçek Asalet Kalpte Değildir Soyda,
Kimseden Kimseye yoktur bir Fayda,
Beni Benden Başka Düşünen Olmaz.

Şerre yoluna değil Doğru Yola Giderim,

Benim bu Halimi Hiç Kimse Bilmez,
Ne Yapsamda İçimdeki Aşk Ölmez,
Yüreğim Yanar Yüzüm Hiç Gülmez,
Koca Dünya Cennet Olsa Ne Yazar.
Beni Hasta Eder Senin Yokluğun.

Beni Bu Dünyadan Silmek İstemiş

Sade Kendi Nefsinin Carına Yetti,
Gerçeği Söyleyince Kardeşlik Bitti,
Ne Var Ne Yok Mirasımı Gasp Etti,
Beni Bu Dünyadan Silmek İstemiş.

Yolumuz Ehlibeyt yolundan gelir,
Sağ değil Alevi Solundan gelir.
Bunu bir ben değil cümle alem bilir,
Sen beni yolumdan döndüremezsin.