Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Nerde Hani Toprak Olup Gidenler




Zevkle Sefayla Kafa Çekip İçenler,

Herkes gelir gider geçer bu Hanı,
Sefil Beden mecbur taşır her Canı,
Temiz sanma her gördüğün İnsanı,
Ne Kadar Pis İnsanlar Var Dünyada.

Lanet Mikrop olanlara Uyamam,

Ne Oğluna Güven Dünyada Nede Kızına




Eşinle Dostundan Yersin En Büyük Taşı,

Ne Olacak Bu Halimiz Nereye Kadar



Emeklilere On Dört Bin İşçiye Yirmi,
Vicdanı Olan Bununla Yetinin Dermi,

Bin defa düşünüp bir defa söyle,
Anlamadan dinlemeden olurmu öyle,
Bir varsın bir yoksun bu Dünya böyle,
Ne oldum demeden ne olacağım de.

Böbürlenip Dünyayı kendinin sanma,

Ne Oldum Ne İdim Seneler Önce




Çoktan Ben Bu İşe Kafayı Taktım,

İkibin yirmide yirmi dört ocak,
Herkes birbirine açmıştır kucak,
Yüreğimiz yanıyor sonu nolacak,
Ne Olur Allahım Sen Koru Bizi.

O gece çok sallandı Elazığ İli,

Çok Saçmasın Ne Kadar Çok Bilirsin,
Ben Kaçarım Sen Peşimden Gelirsin,
En Sonunda Banada Mezar Olursun,
Ne Olur Kahpe Dünya Bırak Yakamı.

Umutlandım Al Yeşillere Boyandım,

Neden Üç Beş Çapulcuya Kul Olduk




Yolumuz Hak Yolu Dolumuz Demdir,

Sen gelseydin Bu dünyaya yerime,
Biraz sen çek, gider benim zoruma,
Sanki bana tapu bak şu duruma,
Sana zindan olsa bana ne derdin?

İsteme al senin olsun bu dünya,