Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Bıktım Bu Dünyanın Zorundan Bıktım

Beylik Malla Mülkle Olmaz Bilesin


Gel Anlat Bu Davar Oğlu Davara,
Ne Ararsan Özünde Kalbinde Ara,
Gelip Geçici Mal Mülk İle Pul Para,

Ehli Olmayan Hayat Dersini Almaz,
Ölümlü Bu Dünya Kimseye Kalmaz,
Böbürlenen Kasılandan Bey Olmaz,
Beymi Olmuş Daha Dünkü Çobanlar.

Kalbimin Köşesinde Yer Verdiklerim

Zalim zorbalardan yaka Çekerim,
Nefretim haine Kafayı Takarım,
İsyan öfkemi Defterime Dökerim,
Ben Şiiri Bu Sebebten Yazarım.

Kendini bilmez çoktur Akıl Perisi,

Ben Toprakla Arkadaşım
Örnek Var Toprağım Taşım,
Bu Dünyada Elli Oldu Yaşım,
Hem Ekmeğim Hemde Aşım,
Her Kim Ne Der İse Desin.
Ben Toprakla Arkadaşım.

Beter Ol Tezden Öl Emekli



Çok Acayipte Tarafçı Oldun,
Şimdi Neden Çaresiz Kaldın,

Bildiğini Okur Dünki Dallama

Neden unuttun sen dünü,
Tarlayı Sattığım Günü
Çıtırıkta Havuzun Önü,
İnan benim Dedin Hasan,
Bile Bile Yedin Hasan.

İçimde sıkıntı beni kemirir,
Bazen de şeytanla kol kola yürür,
Faydasız çaresiz bedenim erir,
Dünyada ben beni bilene kadar.

Yok dünyanın, yok önemi varlığı,

Ne İmiş İmanmış Ne İmiş Dinmiş,
Derinlere Mantık Dışına İnmiş,
Yalanı Kendine Meslek Edinmiş,
Bile Bile Yalan Söyler Bu Köpek.

Rezildir Rüsvaydır Utanmaz Yüzü,