Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Meşhur sözdür,
"Vefa, İstanbul'un bir semti değildir",
Her zaman!
O;
İnsan olmanın en başat hissidir,
Vicdanidir
İnsanidir...
Vefa;
Kadir, kıymet bilmektir,
Dünü unutup
Yarını sırtına sarıp gideceğini sanmamaktır!
Tebrikler Gülay Hanım.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta