Vedat Akdeniz Şiirleri - Şair Vedat Akdeniz

NERDE HANİ

Çocukluğum kayboldu camların buğusunda
Portakal ağaçlarına takılıp kalmış umutlarım
Ölüm gelmiş dayanmış kapıma
Ölüm sarmış etrafımı

MİRAS

Büyüklerimizden bize miras kaldı ayrılıklar
Cebimizde taşıdık hep acılarımızı
Emaneten aldığımız sevinçlerimiz
Başkalarının elinde rehin oldu

İMKANSIZ

Öyle uzak ki kurduğum kentler
Belki canlanır dönüşünde ölü düşler
Kayboldu bu kentte hayaller
İşte öyle imkansız yaşadığım sevgiler...

İNADINA

Acıların kalesinde büyüdüm ben
Vuruldukça yürekler ateşler yaktım
Kundakladılar sevdanın ocağını da
Dimdik ayakta durdum zulmün ortasında

İNANIR MISIN

Sensiz iki yıl geçti aradan
Ve ben hala matemdeyim
Gecenin bir yarısı uykuya hasret
Senin için hüzünleniyorum desem inanır mısın?

(evren’e)

BİR SEVDA BÜYÜT

Bir sevda yetiştir canım yurdunda
Kardelen gibi asi olsun

BARIŞ’A

Sen kız arkadaşına
Cevap yetiştiremezken
Ben bir mesaja hasretim
Ama ne fark eder Barış kardeşim

BEKLEYİŞ

Bak sabıkalı bir gecenin avucundayım
Gözlerim uyku yoksulu kaç gecedir
Bir bağnazın yağmur duasından sonra
Gelmeyecek olan yağmuru beklemesi gibi

Yasaklar koydular aşkımıza
Anlamsız, değersiz yasaklar
Önce sen, sonra onlar
Aldılar beni bu sevdadan
Bir şair çıkıp geldi ardından
Mısralar döktü, dizeler yazdı adımıza

YAPRAK DÖKÜMÜ

Sen gittiğinden günden beri
Sevgiler çürüyor bu kentte yavaş yavaş
Her yer bayatlamış hasret kokuyor
Ve caddeleri uğultulu bir yalnızlık türküsü dolduruyor