Vedat Akdeniz Şiirleri - Şair Vedat Akdeniz

NERDE HANİ

Çocukluğum kayboldu camların buğusunda
Portakal ağaçlarına takılıp kalmış umutlarım
Ölüm gelmiş dayanmış kapıma
Ölüm sarmış etrafımı

İNADINA

Acıların kalesinde büyüdüm ben
Vuruldukça yürekler ateşler yaktım
Kundakladılar sevdanın ocağını da
Dimdik ayakta durdum zulmün ortasında

İNANIR MISIN

Sensiz iki yıl geçti aradan
Ve ben hala matemdeyim
Gecenin bir yarısı uykuya hasret
Senin için hüzünleniyorum desem inanır mısın?

İMKANSIZ

Öyle uzak ki kurduğum kentler
Belki canlanır dönüşünde ölü düşler
Kayboldu bu kentte hayaller
İşte öyle imkansız yaşadığım sevgiler...

İZMARİT

son kez dumanını içime çekip
ayaklarının altında ezdiğin
içtiğin sigaranın izmariti değil
sana dair tutuşan hayallerimdi

BEKLEYİŞ

Bak sabıkalı bir gecenin avucundayım
Gözlerim uyku yoksulu kaç gecedir
Bir bağnazın yağmur duasından sonra
Gelmeyecek olan yağmuru beklemesi gibi

BARIŞ’A

Sen kız arkadaşına
Cevap yetiştiremezken
Ben bir mesaja hasretim
Ama ne fark eder Barış kardeşim

(evren’e)

BİR SEVDA BÜYÜT

Bir sevda yetiştir canım yurdunda
Kardelen gibi asi olsun

TUTSAYDIN ELLERİMDEN

kaldırımlar üşüyordu,
camlar ağlıyor
sevda sözleri buruşturulup atılıyor,
ve bir otobüs son kez

Yasaklar koydular aşkımıza
Anlamsız, değersiz yasaklar
Önce sen, sonra onlar
Aldılar beni bu sevdadan
Bir şair çıkıp geldi ardından
Mısralar döktü, dizeler yazdı adımıza