Veda Makamı Şiiri - Ebubekir Aktaş

Bir yaprağın dalından usulca düşüşü gibi,
Sessizce ve incitmeden ayrıldın hikâyemden.
Ne bir sitem dökülür dudaklarımdan,
Ne de yazılana bir ah ederim ardından.
Bilirim; her kavuşmanın bir süresi,
Her ayrılığın sessiz bir hikmeti vardır.
Gidişinle göğsümde koca bir vadi açıldı,
Fakat ben o boşluğa öfkeyi değil, sükûtu ektim.
Sana dair ne varsa hep aziz bilinecek,
Bir zamanlar bu yorgun yüreğe yurt olduğun için.
Şimdi uzaklara dalan gözlerimde sadece,
Hakkıyla yaşanmış ama vadesi dolmuş bir sevdanın vakarı var.
Zorla tutulan hiçbir kuş gökyüzüne sevdalanmaz, bilirim...
Bu yüzden gönül rızasıyla bırakıyorum hatıranı.
Gittiğin yollar incinmesin,
Benim payıma düşen bu zarif sızı mübarek olsun.
Hoşça kal,
Ömrüme uğrayan en güzel nasibim...