Uzun zaman oldu.
Ne şiir yazasım var ne de bir ilhamım.
Harfler küs, kalemim küs, kağıdım kırgın.
Çünkü ne o beni buldu ne de ben onu bulabildim.
Yalnızca şiirlerimde sevdim, sevildim.
Henüz tanışmadığım o kişiye,
Ben seni tanımadım değil,
tanıyamadım.
Göremedim o çiçekler dolu bahçenin altındaki bataklığı.
Anlayamadım o mücevherler ile bezenmiş sözlerinin altındaki ucuz manaları.
Öylece yol aldım, durduramadım,
ikna edemedim o büyülenmiş aklımı.
Ufukta görünüyor İslamın zaferi,
Dolup taşan kalplerden, oluk oluk akıyor imanlar.
Kaplıyor yeryüzü mabedini, uzunca uzadıya.
Yansıyor imanda, nur-u cemaller
onlarda aydınlatıyor semayı bir arştan, diğer bir arşa.
Sonra bir esenlik, bir koku yayılıyor usulca.
Sımsıcak rüzgarların estiği,
Ağaçların, mutluluk nidalarıyla birbirine sarılıp, hasret giderdiği,
Kırılgan dalgaların, özlemle karaya ulaşmaya çalıştığı bir günde,
seni arıyorum.
Belirlisizliğinde boğuluyor, varlığına sarılıyorum.
Seni bulabilecek miyim bunu bilmeden,
Ne zaman ki başlasak konuşmaya,
haykırsak hakkı yılmadan, bıkmadan, bağıra çağıra,
İşte o vakit bizi karanlıklara boğacaklar.
Kör kuyulara atacak, ezecek, kan kusturacaklar.
Yetmeyecek, bizi kendilerine muhtaç edip, yok sayacaklar.
İşte o zaman gün doğmadan beraber doğacağız.
Işıldarken gözlerime, gözlerinin rengi..
İşte hayat budur diyorum.
Usul usul eserken tenime o meltemli gülüşlerin..
İşte huzur budur diyorum.
Gülümserken ellerin, saçlarımda
Öyle güzel, öyle özel.
Görmek istemiyorum o pis suratlarınızı.
İğrençliginiz bir alın çizgisi misali,
zift gibi olmuş kalplerinizin yansıması.
Baktıkça kim bilir
ne şerler saklı o sahte yüzlerde,
hissettiğim yalnızca bir mide bulantısı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!