Vazgeçiş Şiiri - Halil Kumcu

Sessiz sedasız kan ağlıyor yüreğim;
İlacı olmayan bir hastalık bu.
Yaşamak, yaralanmaktır belki de;
Gam, eli kanla yazmış mektubu.

Ne zormuş hayatın kıyısında vuslat;
Hasret, yaşlanmanın başlangıcı.
O dem, sözlerine hicranla bağlanır;
Ölümle tamamlanır bu kor, bu acı.

Anlam veremediğim bir eksiklik,
Bir anda duyduğun yakıcı histir bu kastettiğim.
Aklın kalır ya giderken, işte öyle bir şey;
Ha bire kemirir adını bile bilmediğim.

Kalp atışlarının sesini duyarsın,
Elini ayağını çoktan çekmiştir üstünden.
Balkondan aşağıyı adımlarsın;
Gözlerin gözlerine takılır, vazgeçersin her şeyden.

Vazgeçişin en derin hali bu belki,
Kendime bile yabancı, yalnız bir beden.
Yaşamla ölüm arasında ince bir çizgi,
Sessizliğin içinde kaybolurken ben.

Suskunluğa teslim olmuş bu yürek,
Her adımda eksilen bir umutla,
Bir parça huzur arar, her vedada gizli,
Gözlerin ardında kalan son bakışla.

📍Şair Notu: Sevgili okur… Bazen kelimeler yetmez, biliyorum. Bazen yalnızca bir nefes, bir bakış, bir sessizlik anlatır içimizi. Bu şiirde, belki de senin de kalbinde saklı duran bir vazgeçişi konu ettim. Oku ve hisset… belki gözyaşın düşer, belki dudaklarından sessiz bir “evet” çıkar. Unutma; her kaybediş, her eksiliş, bir yerden yeniden başlamanın habercisidir. Ben buradayım, kelimelerimle seninle… Sessizce, ama derinden.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Kalp kırıldığında, en derin yaralar sessizlikle sarılır.
•Umutlar eksildikçe, yürek kendine yabancılaşır.
•Gözlerin ardında kalan son bakış, hatırlanacak tek mirastır.

28 Mayıs 2022 / Cumartesi / Bartın