Vatan Polis Şiiri - Sadık Kocabaş

Yetmişin başıydı, seksenin sonu,
Turhal’da kalleşlik giyindi donu.
Adı Vatan amma, şer idi canı,
Milleti millete kırdırdı zalım.

Bazen sivil gezer, kurardı pusu,
Bazen üniforma, bitmez kâbusu.
Dönem anarşiymiş, güya doğrusu,
Yalanı gerçeğe vurdurdu zalım.

Altında bir cipi, tozu dumandı,
Görenler yolunda hali yamandı.
Saklanır ahali, vakit amandı,
Korkuyu ruhlara sardırdı zalım.

Sağcıya sağ baktı, solcuya soldan,
Ayırdı kardeşi gittiği yoldan.
Zehirler saçıldı kirli bir dilden,
Fitneyi meydana vurdurdu zalım.

Bir yanda bağımsız Türkiye sesi,
Bir yanda ezanın gür nefesi.
Gencecik fidanlar, vatan sevdası,
Gül gibi benizler soldurdu zalım.

İspiyon eyledi her iki yanı,
Zindana attırdı nice fidanı.
Hıyanetle boyadı temiz imanı,
Hakk’ın divanını yordurdu zalım.

Kavga cinayeti çözerim derdi,
Barışın postunu nifaka serdi.
Ardından bakıp da sefalar sürdü,
Dostu dosta hasım kıldırdı zalım.

Darbe bir balyozdu, vurdu başlara,
Feryatlar karıştı kanlı yaşlara.
Zindanlar şahittir sabır taşlara,
Kardeşi kardeşe kırdırdı zalım.

İş işten geçince diller çözüldü,
Dar ağaçlarında canlar süzüldü.
Tarihin bağrına acı yazıldı,
Menzili hüsrana vardırdı zalım.

İsmi hafızada bir kara leke,
Turhal’ın boynunda paslı bir halka.
Mazlumun ahını yükledi mülke,
Kalemsiz Şair’i öldürdü zalım