Vasiyet Şiiri - Yusuf Maral

Çok fazla bir şey biriktirmedim dünyalık
Bana göre azı karardı, çoğuysa fazlalık
Gururla taşıdığım tek şey şerefimdir
Şu ıslak kağıtta yazılanlar vasiyetimdir
Yorgunluğumu babama götürün
Yalnızca babam bilir omuzundaki yükün ağırlığını
Gözyaşlarımı anneme götürün
Götürün ki göğsünde emzirsin acılarımı
Ve soyleyin anneme
Bir gün saçlarımı özlerse ki özler
Yetim çocukların saçlarını okşasın
Oyuncaklarımı kimsesiz cocuklara verin
Boyunları bükük vitrinlerde kalmasın gözleri
Yastığımı, battaniyemi ve dahası giysilerimi
Evsiz kimselere dağıtın
Belki masum birinin duası kurtuluşum olur
Kızılcık ağaçlarıma dokunmayın
Onlar gelip geçen kuşlar içindir
Kan kustuğum gecelerde maskemdiler benim
Kitaplarımı şehir kütüphanesine bağışlayın
Altını çizdiğim hüzünler için
Umudumu karaladığım satırlar için
Telaşla parçalandığım sayfalar için
beni bağışlayın...
Şiirlerimi sahiplerine iletin
Yüreği kırılmışlara sarılır her biri
Ülkemi ve milletimi çok sevdim
Ve toprağımı ve bayrağımı
Satılmışlara, hainlere inat, söylemek istedim
Yaralarımın yanına bir bıçak
Sol göğsümün üstüne bir parca ekmek bırakın
Zalimler kendi izlerini tanırlar
Vefasızlar ise ekmeği farketmezler
Eğer mümkün olsaydı
Üstüme hasretten bir ceket
Ve annem kokan bir gömlek giydirin isterdim
Fakat bu çok olası değil biliyorum
Ardında neyin kaldı derseniz, gözümdür
Ölünce özlemek olsaydı eğer, kızımdır
Dünyalık hic bir seyim kalmasın geride
Su dökmeyin, çiçek getirmeyin yazıktır
İnsanın en büyük yoldaşı
Merhametidir, karşılıksız iyiliğidir
Mezar taşı istemiyorum affedin
Salıma omuz vermeyenler
Ruhuma Fatiha okumasın
Bu dunyadan sadece ahımı alarak gidiyorum
Eğer kabul ederse Rabbim
Ondan tek bir istekte bulunacağım
Bazılarını cennette
Bazılarını da cehennemde bekliyor olacağım