Varoş Çocuğuyum Şiiri - Barış Yeşiltaş

VAROŞ ÇOCUĞUYUM

Varoş çocuğuyum ben, sokaklar öğretmenim,
Kaldırım taşlarında büyüdü kaderim.
Oyuncak yerine dert tuttum avuçlarımda,
Gülmeyi bile bazen unuttu gözlerim.

Ayakkabım yırtık, hayallerim yamalı,
Ama içimde bir umut, dimdik ayakta kalmalı.
Kimse bilmez gecenin ne anlattığını bana,
Sessizlik en yakın dostum, karanlık sırdaşım oldu.

Bir simit paylaştım kardeşimle yan yana,
Tokluk değil, alıştık azla doymaya.
Zenginlik görmedim ama onurum var benim,
Başım dik yürürüm, kimse bakmaz yarama.

Annemin gözleri anlatır tüm yorgunluğu,
Babamın susuşu saklar kırgınlığı.
Bir ev değil, bir mücadeleydi yaşadığımız,
Her sabah yeniden başlardı yokluğun ağırlığı.

Kim der ki umut vermez bu sokaklar,
Ben düşe kalka öğrendim tutunmayı hayata.
Yoklukla yoğruldum, sabırla büyüdüm ben,
Karanlıktan korkmam artık, alıştım karanlığa.

Varoş çocuğuyum ben, ama eksik değilim,
Belki çok şeyim yok ama eğilmedim insanlara.
Bir gün bu sokaklara burcumu ödeyeceğim,
Ben düştüm ama kalkmayı da iyi bilirim.


YAZAR: BARIŞ YEŞİLTAŞ
TARİH:21.03.2026
SAAT: 15:55