Varoluş Şiiri - Kenan Duman

Her şeyi boş vermeye başlamıştı.

Yıldızların parlayıp sönmesine,
Meyve veren ağaçlara hayret etmeyi bırakmıştı.
Varoluşunun peşinden koşmuyordu artık.

Titretir lirini başucunda
Gözleri kan çanağı Orpheus.

Oysa kayıtsız kalıyordu
Görüp tanık olduklarına.

Kendiliğinden gelişti her şey:
Sigaraya başlayışı,
Tepe başı buhranlara gömülüşü,
Tepkisizliği...

İradesini sorgulama işini de gereksiz buluyordu.
Belirsizliğin yorgunluğuna tahammül etmek kamburu olmuştu.

Yaşamak zorunda olduğunu hissederdi ki,
Ölmeyi bir eylem olarak görmesinden gelir
Bu sebepsiz zorunluluk.

Bir köşeye çekilecek,
Rüzgâr nereye eserse
Oraya sürüklenecekti.

Ot gibi bir yaşayıştı onunkisi.