Üç Senelik Şiir Şiiri - Kenan Duman

Balıkçıların telaş yaptığı günler,

İnadına rüzgârla savaşırdın.
Kumsalda ne yürüyüp dururdun?
Hava da hep bozarken üstelik,
Mosmor kesilirdi ellerin.
Az sonra üşütürdün.

Kadın ruhlu derler diye arkandan,
Ödüm kopardı.
Gözlerini dökmek isterdin;
Biri beliriverir diyerekten,
Vazgeçerdin.

Her başın estiğinde alkoliktin.
Böyle sürmez, iyi biliyordun.
Ölecektin.
Gerçi bu ihtimale göz kırpardın.
Müphemiyet sarınca tüm vücudunu,
Korkardın.

Bir gönül meselesi gibi değildi;
Şemâline has olması daha doğru olurdu.
Gül façalıydın.
Bir duygu patlardı dağ gibi içinden,
Söylemeye kâdir değildin.

Bir şarkıya kendini denize atıyordun.
Keman çaldı mı, hele bak hâline;
Yıkılıyordun.

Malattia romantika...
Kendinden doğan biçare hastalık.
Denizin susmaz romansı ki,
Aldı sonunda ellerimden,
Götürdü seni.
Beni de yüzüstü bıraktın.

İyi mi oldu dersin!

Margarita da dediğin kadar varmış.
Sevdim doğrusu.

Bak hele sen şu dünyanın hayasızlığına...
Harbiden âlem dünya.

Aklıma geldikçe sen,
Kahkahayı basıyorum.

Doğum gününün şerefine;
Artık bugün ikimiz de yirmi beş yaşındayız.