Varlık / Yokluk Şiiri - Seyrani Göl

Akşam iner içimize usul usul,
Yol da bizde kaybolur, menzil de,
Ne kadar çabalarsan çabala.
O sonsuz yolda giden de biziz, kalan da.

Zaman dediğin nedir ki,
İnce bir perde gibi aralanır kapanır,
Baktığını sanırsın, gördüğün kadardır;
Tutmak istersin, avucunda su gibi dağılandır.

Sahip oldukların sandığın ne varsa,
Seni tutan bağın adıdır sadece,
Varlık dediğin, adının gölgesine düşmüş
Geçici bir izden ibaret.

Varlık,
Ele gelmez, gözle seçilmez,
Tutulan değil hiçbir vakit;
Tutuldu sanılan, nefsin ince bir vehmidir elbet.

Yokluk,
Eksilmek değil bu yolun dilinde,
Taşan bir sırdır içe doğru akan,
Sustuğunda duyulan,
Sessizliğin içinden konuşan.

Ne kazanç var bu yolda, ne ziyan,
Ne elde kalan bir şey, ne kaybolan,
Hepsi “ben” dediğinin kurduğu
İnce, görünmez bir oyundan ibaret.

Şimdi,
Ne geceyiz artık, ne gündüz,
Ne gelen var kapımızda, ne giden,
İkisi arasında duran o ince yerde
Kalbin kapısıdır aralanan.

Orada ne sen kalırsın, ne ben,
İsimler düşer bir bir omuzdan,
Bir olan, kendini seyreder
Kendi aynasında, sessiz ve derin.

Ve insan orada anlar,
Aradığı şeyin kendinden gayrı olmadığını;
Hiçlik sandığı o uçsuz hâlin
Hakikate açılan bir eşik olduğunu.
S.GÖL