Vaktim doldu Şiiri - Murat Ülkü

Vaktim doldu artık, sönüyor ışık,
Yollarım kapalı, aklım karışık.
Kime küskün gönül, kimle barışık?
Bir mektup yazdım ki, ucu yanık kor.

İyi misin diye, sormaya korktum,
Eski hatırayla, karnımı doyurdum.
Kendimi dumanlı, bir yola vurdum,
Bir mektup yazdım ki, her satırı dert.

Gözlerim kapıda, kulağım seste,
Ruhum daralıyor, dar bir kafeste.
Adını anarım, her bir nefeste,
Bir mektup yazdım ki, gizli ve de mert.

Gittiğin o yerde, güneş doğar mı?
Söyle bu ayrılık, seni boğar mı?
Gözünden süzülen, yaşlar yağar mı?
Bir mektup yazdım ki, sızısı bir ok.

Sözlerimi döksem, sığmaz kağıda,
Ömrümü harcadım, boş bir ağıda.
Savruldum sonunda, sola sağa da,
Bir mektup yazdım ki, sonu kara yas.

Mühürledim zarfı, dillerim sustu,
Sanki bütün dünya, nefretin kustu.
Vefa dediğimiz, eski bir dosttu,
Bir mektup yazdım ki, kaderime borç.

Duvarlar üstüme, yıkılır gibi,
Canım bedenimden, çekilir gibi.
Hasretin içime, ekilir gibi,
Bir mektup yazdım ki, her hecesi saf.

Okusan bir türlü, yaksan bir türlü,
Bu sevda yolları, dumanlı karlı.
Yüreğim yaralı, bağrım efkarlı,
Bir mektup yazdım ki, efkarıyla ört.

Geceler geçmiyor, sabahlar uzak,
Kurulmuş önüme, bin türlü tuzak.
Kaderin kalemi, yazıyor yasak,
Bir mektup yazdım ki, umutlarım tek.

Artık bu son fasıl, kapandı perde,
Dermanım kalmadı, düştüğüm yerde.
Garip Murat der ki; düştüm bu derde,
Bir mektup yazdım ki, vasiyetim şart.