Vahşi Doğa Çağlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Vahşi doğa çağlar,
İnsan neden ağlar?
Ruhu kente bağlar.
*
Çıplak ayak koşsak,
Engelleri aşsak,
Dağ tepe dolaşsak.
*
Avcı oku gerer,
Postu yere serer,
Özgürlüğe erer.
*
Modern hayat sıkar,
Ruhumuzu yıkar,
İnsan dağa çıkar.
*
Gök gürlüyor, uyan,
Vahşi sese dayan,
Yoktur bizi duyan.
*
Yaban hayat özel,
Doğa bize ezel,
Sahte dünya gazel.
*
Kan kokuyor deniz,
Kurtlar ile biriz,
Yabanıl bir giziz.
*
Av başladı, yavaş,
Korkun ile savaş,
Çakmak taşı, sırdaş.
*
Asıl gerçek toprak,
Solar düşer yaprak,
İnsan artık çıplak.