Geri dön Şiiri - Poyraz Can

Şimdi kalkıp gelsen mesela,
Yeniden yazsam seni…
Ama bu defa
gidişini değil,
kalışını anlatan bir şiir yazsam.
Bir ihtimal gibi değil de
bir gerçek gibi tutsam ellerini…

Ama sen yoksun.
Ve yokluğun,
gözlerime gece gibi çökmüş.
Bir fotoğrafın kaldı geriye,
Bir de yarım kalmış bir şarkı…
Senin olmadığın bir şehirde
yaşamak, yaşamak değilmiş.
her adımda biraz daha unutulmak.
her zerremde biraz daha kaybolmak....
her sokak caddesinde izini kaybetmek.

Aslında. ben… ben
Her şeyin ortasında
en çok seni kaybettim.

Yüzümde zamanın çizgileri değil,
senin gidişinin izleri var.
Her sabah
biraz daha siliniyor yüzün belleğimden,
ama acın…
hala ilk günkü kadar keskin.

Senden sonra kim geldiyse
Hep senden eksikti.
Sana benzeyen bir kadına
baktım uzun uzun.
Ama gözlerinde sen yoktun,
Bakışlarında ben yoktum,
O yüzden kimse tutamadı ellerimi
senin tuttuğun gibi.
Kimse bakamadı gözlerime senin baktığın gibi.

Sana dokunduğum yerde kaldım ben.
Zaman yürüdü,
ben hep o geceye sıkıştım:
Senin gitmeye karar verdiğin geceye.
Kaç gün kaç hafta ya da kaç ay geçti bilmiyorum
ama hâlâ
bir vedaya sığdıramadığım sözlerim var.
Kalbimde ki derin sevdanın izi hiç geçmedi.
Aksine her gün biraz daha büyüdün içimde.
Artık seni sevmek
beni yaşamaktan daha çok yoruyor.

Sahi, merak ettim.
sen de hiç uykunun ortasında uyanıyor musun?
Hiç adımı hatırlıyor musun ansızın?
Sesimi duyar gibi oluyor musun kalabalıkta?
Yoksa sadece ben mi
Geziyorum anılarımızda?

Ben seni,
Herşeyden çok özledim.
Sana yazmak gibi değil bu,
Sana kalmak gibi…
Bir şiirin en acıyan yerinde oturmuşum,
Adınla sarhoş, sesinle uyanık…
Gökyüzümde ki bütün yıldızlar sana karanlık.
Ben seni sevmekle
kendimi yarım bıraktım sevgili.

öneri fon :Sezen Aksu - Geri Dön