Üzmek Şiiri - Metehan Bozkurt

Üzülünce neren ağrır?
Sorarlar bazen...
"Kalbim," der biri, göğsünü gösterirken.
Ya üzmek?
Birini üzünce hissettiğimiz acı...
Onun yaşandığı bir yer var mı?

"Tüm vücut," derim belki,
Ya da "vicdan," derim.
Sızlar, acıtır;
Düşünmekten kafayı yersin.
Yatarsın, kalkarsın,
Azalmaz acın...

Üzmek...
Dünyanın en üzücü şeyi olsa gerek.
Peki sonra?
Gönül almak, affedilmek,
"Tamam, geçti," demesi ya da
"unutalım" demesi,
Sarılması...

Üzmemek lazım,
Üzünce özür dilemek lazım.
Affedilmek, affetmek lazım;
Affedelim ki affedilelim.
Yaklaşalım biraz daha O'na...
Yaklaşalım, çünkü ancak O'na benzeyenler dünyayı değiştirebilir.