Uzakta Kalan Şiiri - Ali Dost Gürgöz

Bazı özlemler
dönmek istemez aslında.

Yalnız ara sıra
gecenin tenha bir yerinden geçip
insanın omzuna dokunur.

Bir türkü olur,
uzaktan gelen bir rüzgâr,
Munzur’dan kopup gelmiş
buz gibi bir su sesi…

Sonra bütün ırmaklar
aynı hatıraya akar.

Unuttuğunu sandığın bir yüz,
yarım kalmış bir cümle,
bir zamanlar uzun uzun baktığın
o eski gökyüzü belirir.

Gönül tanır hepsini.

Ama çağırmaz.

Çünkü insan
her özlediğine dönmek istemez.

Bazı şeyleri
yalnız yaşandığı yerde güzel bırakmak,
hatıranın inceliğini
bozmamak gerekir.

Geçmiş uzakta durdukça
bazen daha çok kendisidir.

Bir sızı bırakır,
bir tebessüm alır gider.

Ve sen anlarsın,

özlemek
her zaman kavuşmak değildir.

Bazen yalnızca
bir zamanlar gerçekten sevdiğinin
sessiz şahididir.