Uzaklara Hevesli
Karanliklar yalnızlığında yarim hep aklimda
Uçsuz bucaksız yollar geçer elbet ağırlığında
Coşan çalan şarkılar mırıldanır adin hep dudaklarda
Apansız çıkan orman yangını gibi yanar ruhlar
Mesele güzelliği hep varligin arkamda
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta