Uzaklara Şiiri - İshak Köseoğlu

dertlerini sardım hasretimle yakıyorum
her içten içe çekişte uçuyor kalbim
kanatlanıyor sanki o ateşte
pıııır o uçuşunu hissediyorum
kanatlanınca aynı sen gibi yokluğunda da aşkım
hala taze hala canlı
tutamıyorum çıplak elle
öyle korkak seviyorum ki
sadece kala kalıyorum ardına
uzun uzun dalıyor kanatlarına yüreğim
kanatlanışında sen renginde bir rüzgar esiyor
kokun hala burnumda sanırsın
bir çocuk kadar masum
saf temiz
lav gibi akıyor o an damarlarımdan
ne varsa götürüyor
o an varla yok arasıyım
zaman geçiyor dahada uzaklaşıyorsun
çırpınışları nokta gibi
dönüyorum kendime
bu muydu sonu anlamsız
her defasında aynı sahne
donuyor kalbim manasızca
her seferinde kala kalıyorum
kala kalıyorum öylesine saf
bir ben kalıyorum
yokluğunun soğuk basamaklarında
düşüncelere dalıyorum
giden seni mi özlüyorum
terkeden seni mi
yoksa seni sevmeyi mi seviyorum
varlığındaki gibi yokluğunda da
cevabını soruyorum kalbime
tiz bi ses geliyor araftan
sanki bana el sallar gibi
hafifçe esiyor sonrası bilindik işte
ısırıyor tenimi soğuk
yiyor bedenimi
çaresiz izlerken gidişini
tekrar tekrar aşık olmamak mü
ne güzel uçuşuyorsun
karanlık sokağa sızan hafif ışığa inat
hani diyorum artık unut artık yok
kalbe sözüm geçmiyor artık
dilim unut artık yok başka ufuklarda kanatlanıyor artık
gelmeyecek artık unut
kor gibi akıyor yakarcasına
gözpınarları taşsa da
sönmeyen yangınını dağlama
sana da bana da ağır bu yük
söylemesi kolay onca yaşanmışlığı unutmak kolay mı
zamansız taşsa da gönlümün bahçelerine
unutması kolay mı o kadar yaşanmışlığı