Uzak Diyarlar Şiiri - Cüneyt Güzeliş

Bilmediğin coğrafyalar;
Hiç gülümsemediğin insanlar.

Farklı mı hilalin dolunaya dönüşü?
Ya güneşin sessizce terk edişleri?

Dünyanın yalnızlığa gömülüşü;
Bulutların hiç durmadan ağlayışları.

Nefessiz gecelerin uykuya dalışları;
Olur mu kupkuru şafağa uyanmak?

Dön, mavi yunusun kolunda yere;
Gülsen sevinçten, çocuk gözlerle.

Bulutları değiştiririz martılarla, iste;
Sen in yeter ki, sarılayım doyasıya.