Uzak Şiiri - Selda Erşahin

Bir zamanlar kalbim,
sana doğru koşan bir çocuktu.
Ya şimdi?
Bir çocuğun avucunda eriyen kar gibiydi aşk;
tutamadım.
Şimdi koca koca şehirler var içimde.
İnsansız.
Kendine uğramayan.
Ben,
o şehrin en tenha yerinde,
kendine yabancı.
Geceler büyümüyor—
ben küçülüyorum.
Yalnızlık yer değiştiriyor içimde,
her seferinde daha derine.
İnsan nasıl eksilirmiş,
kendine yetişemeyince,
anladım.
Hiçbir yere varamadığımı.