Uyu meleğim Şiiri - Deniz Gece Mavisi

UYU MELEĞİM

Ah yine özlemin yoldu saçlarımı.
Yine hasretin gelip oturdu göğüs kafesimin üstüne.
“Uyu, acını unutursun.” diyenler nerede?
Unutulmuyor…
İnsan nefes almayı unutur mu?

Sanki solumda saplı bir bıçak.
Bir yara bir yüreği ne kadar kanatır ki?
Dilsiz bir acının ete kemiğe bürünme çabaları canımı yakıyor.
Gittiğin günden beri herkes bir hevesli yerini doldurmaya,
ama kimse sen olamıyor.
Kokuları bile yabancı.

Şimdi mektuplarla avunmaya çalışıyorum,
ama mektupların kolları yok, saramıyorum.
Geçen gece bir ses duydum, koştum; yine yoktun.
Kulaklarımda hep “baba” diyen o buğulu sesin…
“Baban kurban olsun kızım.” diyememek çok acı.

Bebeklerin de avut-muyor artık.
Odan hâlâ bıraktığın gün gibi.
Çöpleri bile atmadım.
Nasıl yaşanır hasretle, hâlâ bilmiyorum.
Yanıyorum; bir yangın var ki içimde,
saçlarının kokusunu bile özlüyorum.

Bu Babalar Günü’nde çok bekledim,
kızım arar diye evden bile çıkmadım.
Defalarca kontrol ettim telefonun sesini
ama yoktu yine araman.
Ah özlem, ne acı şeymiş…
Neyi merak ediyorum biliyor musun?
Ben sana bu kadar ulaşmaya çalışırken
sen sesimi duymak mı istemiyorsun
yoksa ulaşamıyor musun?

Ya geceleri nasıl uyuyorsun?
Çok korkardın gök gürültüsünden,
yine korkuyor musun?
Benim prensesimdin…
Şimdi kimin çocuğu oldun?
Of yavrum of…

“Baba ol da gör.” derdi babam.
Baba oldum, oldum da
çocuğuma hasret kaldım.
Yoksa bilmeden eksik dua mı ettim kızım?
Rabbim aldı benden seni…

Şimdi hasretimi yazmaya kalksam
anlatamam ki…
Kâğıtlar ağlar,
kalemler haykırır.
Peki minicik yüreğim
nasıl dayanır, söyle?
Baban ölmeden gel kızım.
Yoksa bu hasret beni öldürecek.
Ya sen gel
ya Azrail gelsin.
Sensiz yaşamaktansa ölmeye razıyım.

Gel minik kelebeğim…
Baban seni çok özledi.
Uyu kollarımda, baban korur seni.
Uyu meleğim, uyu…
03.02.2026 11:50