Uyanış! Şiiri - İnanç Pestil

Ağır gelmiş omzumdaki o eski gölgeler,
Zaman bir dehlizmiş aslında, ne de geç anlamışım meğer !!
Ne yaşadığım keder bozmuş beni, ne de bu dertler,
Asıl yük, kendi kalbime geç kalmammış gafletten
Oysa yağmur henüz vuruyor pencereme,
Meğer bir rüyanın içindeymişim, fena halde sırılsıklam.
Geç fark edilen ne varsa, bir mum gibi eriyor içimde.
Yeniden başlayacağım hayata, hem de en baştan!
Anlamak epey geç olsa da bak artık görüyorum, Tarlalar uyanıyor nisan güneşinde,
Öyleyse susa bilir bundan böyle kederler.
Kalkınca gözümdeki perde,
Birden gökyüzü doldu maviyle.
Her geç kaldığım an, taşlı yolun altında filizlenen bir müjdeymiş meğer.
Yaş elli ya da yolun neresi?
Ne fark eder neylesin ölüm kapıda?
Geç de olsa ,kalbim, o büyük hakikatle barıştı.
Sürmedikçe bu ömür tarlasını hürriyet tadında,
Anladım yarım kalırmışım,
Bu hayatın son güzel yarışında.
Bütün ıskaladıklarım tekrar dönüyor,
O gizli aynada gülümserken, yeniden.
Geç fark ettim ama en gür sesimle haykıracağım şimdi:
Yaşamak, riyasız bir kalple sevmesini öğrenmektir aniden!