Uyan Şiiri - Uğur Turgut Ilgar

Neyi bekliyorsun, hele bir söyle;
Canından bir parça gidince mi uyanacaksın?
Nereden geldiği belli olmayan bir it,
Bacının ırzına geçince mi uyanacaksın?

Şerefimizle oynuyor üç kuruşluklar;
Hanemize dalıyor bak, ahlaksızlar.
Bugün komşunu yakan, yarın seni de yakar,
Kor ateşler bağrına düşünce mi uyanacaksın?

Unutma Ayşegül’ü, gonca bir güldü daha;
Batuhan gençliğine doymadan daha.
Necati 23 yaşında girdi toprağa,
Tenhada bıçak böğrüne girince mi uyanacaksın?

Ağaç dalıyla oydular gözünü Yusuf'un;
Selahaddin çocuktu, ulan, çocuktu daha.
Emirhan, yiğidim, mahallenin huzuruna feda etti canını,
Bir bedevi kalbini dağlayınca mı uyanacaksın?

Kardeşim diyorsun her önüne gelene,
Kardeşliğin anlamı nedir senin ki senin için?
Güvenme diyorum, güvenme kanı senden olmayana;
Güvendiğin dağlara kar yağınca mı uyanacaksın?

Tanrı fırsat vermesin bu kahpelerin eline;
Bakma bunların böyle masum göründüğüne.
Tarih şahit olmuş nice ihanetlerine,
İhaneti gözünle görünce mi uyanacaksın?

Kürt, Laz, Çerkez, Arap… Hepsi aynı halt;
Türk’e düşman bunlar, gör artık bak.
Uyan artık şu uykudan, etrafına bir bak;
Vatan, vatan elden gidince mi uyanacaksın?

Tarihinden utan, ulan, adından utan;
Türklüğü hiçe sayıyor, yerinden kalkan.
Şehidinden, gazinden, mazinden utan;
Şu bayrak yerlere düşünce mi uyanacaksın?

Ben Ilgar’ım, kanım yırtıyor damarlarımı;
Bazen alıp gidesim geliyor yalnız başımı.
Derdim uyandırmak bir Türk’ü de olsa,
Son kalenin surları düşünce mi uyanacaksın?

İşte bak, burası son kalesi Türklüğün;
Bir karışına nice canlar feda edildi.
Yedi ceddin bu toprakta yetişti;
Dedenin mezarını bir piç dağıtınca mı uyanacaksın?

Uğur Turgut Ilgar