Sözcüklerine odalar kurarken
Cümlelerinde şehirler inşa ettiğim
Duy yazamadıklarımı,
Kurguladığım nice ölümler varken sessizliğine,
Yine seni yazıp duruyorum,
Hiç bir renge açılmıyor kapılarım.
Bir ucundan da sen tut karanlığının.
'aynı kadınla iki kez
evlenerek hayatımı mahvettim'demiş
William Saroyan.
hayatlarımızı mahvedecek bir şeyler
her zaman vardır,
Devamını Oku
evlenerek hayatımı mahvettim'demiş
William Saroyan.
hayatlarımızı mahvedecek bir şeyler
her zaman vardır,




Çok teşekkür ederim ilginize..
Vakit ayırmanız, degerlendirmeniz çok kıymetli
Gülden, bu şiirinizi ayrı beğeniyorum.
Çok keskin, kısa ama net.
Çok hissettiyor.
Kaleminizi seviyorum. Hep yazın dilerim.
Çok teşekkür ederim ilginize..
Vakit ayırmanız, degerlendirmeniz çok kıymetli
Çok teşekkür ederim. Yine onore oldum bu yorumunla.
Saklı kalanları görebilen, gizleri anlamlandırabilen, sükuttaki sesi duyabilen yüreğin hep var olsun.
Eyvallah.
Şiiriniz, tıpkı Turgut Uyar’ın dizelerinde gördüğümüz o içsel yalnızlık ve kırılganlık duygusunu çağrıştırıyor; kelimelerle örülen o dünyada bir yitikliğin, kaybolmuşluğun ve arayışın izlerini taşıyor. Her dize, ruhun en derin ve en karanlık köşelerine dokunan, hem kırgın hem umutsuz bir ses gibi yükseliyor.
“Sözcüklerine odalar kurarken, cümlelerinde şehirler inşa ettiğim” mısraları, hem hayalin hem de acının mekânsal bir karşılığı olmuş; okurken adeta bu boşluklarda gezinirken hissettiriyor o tarifsiz yalnızlığı. Şiirin içine serpiştirdiğiniz “distopik aşklar” ve “ütopik düşler” imgeleri, modern insanın çaresizliğini ve arzularını hem toplumsal hem de bireysel düzeyde ustalıkla aktarıyor.
Bu şiir, Didem Madak’ın hüzünlü samimiyetiyle Turgut Uyar’ın karanlık arayışlarının buluştuğu bir yerde duruyor; okuyanı kendi iç yolculuğuna davet ediyor, sözcüklerin ardında gizlenen yaralı ruhlara ayna tutuyor. Kendi kendine kalamayan, ama bir yandan da kendine varmaya çalışan o “bulamıyorum izimi” cümlesinde, insanın varoluş sancısı tüm çıplaklığıyla hissediliyor.
Şiirinizin her satırı, okuyucuyu derin bir sessizliğe ve düşünceye sürüklüyor. Bu satırlarda, aşkın ve yalnızlığın iç içe geçtiği, kırılganlıkların ve umudun ince bir çizgide dengelendiği o büyülü atmosferi hissediyoruz. Karanlığın ellerini tutan yürek, yazmaya devam ettikçe, aslında ışığı arıyor.
Bu şiir, günümüzün karmaşasında insanın iç dünyasındaki sancıları ve umutları anlatan özgün bir ses olarak kalacak.
Kaleminize sağlık. Sevgi ve Saygılarımla...
Çok teşekkür ederim. Yine onore oldum bu yorumunla.
Saklı kalanları görebilen, gizleri anlamlandırabilen, sükuttaki sesi duyabilen yüreğin hep var olsun.
Eyvallah.
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta