Utansın Yar Şiiri - Yunus Durdak 2

Hayalin karşıma, dikilse de her gün.
Gönlümün rızası, bitmez mi bir gün.
Kaldır zülfünü, görsem artık yüzün.
Varsın kirpik darılsın, göz utansın yar.

Sakındım seni ben, kendi gözümden.
Sen ise vazgeçtin, verdiğin sözünden.
Hayır gelmez artık, solmuş gülümden.
Varsın gül darılsın, dal utansın yar.

Gönül bağım talan, gözyaşım küskün.
Felek çemberinde, her yanım sürgün.
Mahşere hesabını, bıraktığım o gün,
Varsın sevap darılsın, günah utansın yar.

Yükledim hasretini, sabrın heybesine.
Düşürdün aşkımı, elin tövbesine.
Bir ömür adadım, aşkın kıblesine.
Varsın mihrap darılsın, kul utansın yar.

Bana lütuf değildi, cefaydı sözün.
Aynaya bakmaya, kalmadı yüzün.
Bir kor gibi yaktı, düşümde gözün.
Varsın ateş darılsın, kül utansın yar.

Hesabını mahşere bıraktım gayrı.
Kalsın bu dert bende, sende ayrı.
Olmaz bu davanın, kimseye hayrı.
Varsın hüküm darılsın, vebâl utansın yar.

Gönül defterimi, serdim önüne.
Gözlerimi kırptım, diz çöktüm ecele.
Ruhumu bağladım, zülfün teline.
Varsın mızrap darılsın, saz utansın yar.

Seninle yazıldı, benim alın yazım.
Sende karar kıldı, bitmeyen sızım.
Yıkılsın gönül sarayı, kalmasın tahtım.
Varsın talih darılsın, bahtım utansın yar.