Utansın O Yar Şiiri - Sadık Kocabaş

Hangi el dokundu sırma saçına?
Kimleri ortak ettin o suçuna?
Bir dünya sığdırdım avuç içine,
Tutmayı bilmeyen eller utansın.

Gittin de bir yabancıya yar oldun,
Geniş bu dünyaya bana dar oldun,
Kış ortasında başıma kar oldun,
Bahar beklediğim yıllar utansın.

Yeminler dururken kutsal kitapta,
Ettin mi bir hesap sen o hesapta?
Dizlerin titrerken son bir hitapta,
Seni ayakta tutan deller utansın.

Arıydık, duruyduk, bulandı özün,
Başka bir mekâna çevrildi gözün,
Gayrı hükümsüzdür ettiğin sözün,
Mührü kırık duran diller utansın.

And içmiştik hani ulu divanda,
Ruhumuz birdi o gizli mekânda,
Sen bizi bıraktın dar bir zamanda,
Vakitsiz savrulan yeller utansın.

Girdiğin bahçenin gülü kurusun,
İçtiğin pınarın gölü kurusun,
Sana kanat açan dalı kurusun,
Gölgeni saklayan yerler utansın.

Ocakzade idik, kora düşürdün,
Yarsız bu dünyayı zora düşürdün,
Hasretin narını nara düşürdün,
Savrulup bitmeyen küller utansın.

Hangi su temizler bu kirli yüzü?
Kime inanalım, kime bu sözü?
Kör olmuş görmüyor gönlünün gözü,
Işığa kapanan tüller utansın.

Aşkın pazarında can satılırken,
Dostun kucağına taş atılırken,
Vefasız bağına yas katılırken,
Boynunu bükmeyen dallar utansın.

Biz çekerdik aşkın ağır göçünü,
Sen yıktın üstüme elin suçunu,
Görmedin gönlümün ak süt saçını,
Aksine kapkara kullar utansın.

Sözünde durmadın, özünde yalan,
Gönül sarayımdır şimdi tek talan,
Bir kuru selamdır geriye kalan,
Gidip de dönmeyen yollar utansın.

Gönül deryasında coşar taşarım,
Hakikat yolunda bendim aşarım,
Ocakzade’yim ben, böyle yaşarım,
Kalemsiz Şair'im, diller utansın.