Utanır oldu Şiiri - Selahattin İrfan Çıtır

Kalem bile utanır oldu kâğıttan,
beyazın ortasında
siyah bir leke gibi
sendin önümde duran
şimdi
Kim toparlayacak bu darmadağın
harfleri?

Sessizlik,
sesin en olgun meyvesidir.
En derin yara,
hiç açılmamış olandır.

Ve
gidilmemiş her yol
uzundur kalana.

Ben ise her akşam
aynı cümlenin eşiğinde bekledim.
oysa
açılmyacağını bildiğim hâlde
kapını umutla çaldım içimden.

Bir ömür,
söylenemeyen kelimelerin
günahı boynuna asıldı. artık
Ne seni anlatabildim,
ne de senden vazgeçebildim.
öylece kalakaldı umurlar

Şimdi adını anmıyorum;
çünkü bazı isimler
dudaktan değil,
yaradan okunur.

Ve anladım ki
bazı vedalar
gitmekle değil,
insanın içinde
ömür boyu kalmakla tamamlanır.