Utangaç suskunluğum Şiiri - Hatice Ak

sular birikmesin yosun tutmuş yataklarda
derin eşele toprağı
sabun da yok ki; mintax ellerini sıyırır
meşe külünden beter...

iyice köpürsün, kalmasın kaplarda ilaçtan eser
bol suyla durula bulaşıkları
kurutmasın kökünden geçtiği ağaçları
​iyi belle;

senede bir yenilenecek,
haftada bir yıkanacak çamaşırlar
kat kat dizeceksin taşın üstüne
renkliler dışta, en içte beyazlar
kaynar sudan azar azar...

değme kimyasala bedeldir
meşe külü, biline
​günahtır, haramdır;
yiyecekte hile olmaz
sakın kimsenin ahını alma
çıkar senden, mezarda bile

temkini bırakma ama
bakma kimseye art niyetle
gücün yettiğince hayır işle
ancak onlar gider seninle
​öyle özledim ki canım anam sesini
bitmek bilmeyen öğütlerini, kokunu...

kıt kanaat geçimimizi
sövmelerini, sevmelerini
incir ağacının gölgesinde
ma-aile çay içmeyi
senden azar işitmeyi
gülerken ağlamayı...

​sana güvendiğim gibi
birine güvenmeyi özledim
"kendin gibi sanma herkesi"
derdin ya
kimseyi kırmamaya çalışıyorum inan

belki de senden bana kalan
en büyük miras bu
​utanıp konuşamazdım ya hani,
ağlardım
yine mi öyle yapsam?
açmasam yüreğimi kimseye...

olmuyor ki canım anam
bunca kelamı
nerede saklarım konuşmazsam
insanları seviyorum
ama sıfatlardan elbiseler giydiremiyorum
bu yüzden utangaç suskunluğumu
bir türlü susturamıyorum

​04.11.2010 | haticeak