Usulca Çıktım Kapıdan Şiiri - Sadık Kocabaş

Vefa ektim, elleri biçti bağımı
Duman bürüdü bak gönül dağımı
Ziyan ettim en verimli çağımı
Çarpmadım, usulca çıktım kapıdan

Emeğim sel oldu, akıp gitti
Şu gençlik ömrümü tüketti bitti
Hürmetsiz her kelam canıma yetti
Bakmadım, usulca çıktım kapıdan

Sınırsız hürriyet verdin de n'oldu?
Ana yüreğine sitemler doldu
Gül diye sardığım elimde soldu
Yakmadım, usulca çıktım kapıdan

Parayla ölçülmez yürekte sızı
Görmedi gözleri baharı, yazı
Bıraktım geride onca enkazı
Takmadım, usulca çıktım kapıdan

Hizmetçi belleyip işe koştular
Vefasız yollarda haddi aştılar
Gidince anlarsın, başa düştüler
Sıkmadım, usulca çıktım kapıdan

Evlat ocağını sığınak sandım
Tatlı bir gülüşe, söze inandım
Kendi ocağımda kendimce yandım
Çarpmadım, usulca çıktım kapıdan

Bakıcı doldurmaz ana kucağını
Böyle mi tütecek baba ocağı?
Sapladılar kalbe paslı bıçağı
Bakmadım, usulca çıktım kapıdan

Sorumsuz nesillerin yükü ağırdır
Vicdanlar kör olmuş, kulak sağırdır
Bu feryat haysiyet dolu çağrıdır
Yakmadım, usulca çıktım kapıdan

Hatır bilmeze ömrüm adadım
Kırıldı sonunda kolum kanadım
Zehir oldu ekmeğim, suyum ve tadım
Takmadım, usulca çıktım kapıdan

Gönül terazileri hileli tartar
Durdukça içimde dertlerim artar
Ruhum bu nankörden kendini kurtar
Sıkmadım, usulca çıktım kapıdan

Hakikat yolunda sözüme döndüm
Yalan dünyadaki közüme döndüm
Kalemsiz Şair özüme döndüm
Çarpmadım, usulca çıktım kapıdan