Unutuluşun Kıyısında

Unutuluşun Kıyısında

Bir gün beni unutacaksın, biliyorum usulca,
Ellerin ellerimi bırakacak soğuk bir uçurumca.
Gözlerin gözlerimde yanan o son ışığı söndürecek,
Kalbinde bir boşluk kalacak, adımı kimse bilmeyecek.

Tıpkı evden çıkarken eksik kalan bir şey gibi,
Bir gölge düşecek aklına, silik ve eski gibi.
Ben gelmeyeceğim aklına rüzgâr değmeden kapına,
Ta ki biri söyleyene dek adımı sessizce sana.

O güne dek bekleyeceğim, uçurumların kıyısında,
Rüzgâr saçlarımı savururken kaderimin ayazında.
Belki bir gün adımların beni arayıp bulur diye,
Gözlerimi kapayıp bekleyeceğim sessiz bir dua diye.

Gelir misin o vakit, ellerimden tutar mısın,
Yoksa sessizce ardımdan itip bırakır mısın?
Gözlerin gözlerime değdiği o son anda,
Düşerken bile seni düşüneceğim sonsuz bir rüyada.

Vücudum kayalara yenilirken soğuk bir gece gibi,
Ölüm bile adını fısıldayacak kalbime sanki.
Sırtımdaki o son sıcaklığı ellerinden sanacağım,
Ruhunun dokunuşuyla son nefesimi alacağım.

Halim Yusuf Pilavcı
07.03.2026