Unutmak Şiiri - Halil Kumcu

Unutmak o kadar kolay mı sandın?
Gideni bir gün sen de beklersin.
Anıların acı verir kalbine,
Bir türlü susturamaz, vazgeçersin.

Olur ya her insan gibi,
Gün gelir sen de alışmak istersin.
Yaşanmışlıklara ağlar,
Bildiğin her şeye tutunarak gidersin.

Aynı kelimelerle kurgulanmış bir hikâye gibi,
Belleğini silemiyor ki insan.
Sadece uyuduğunda unutabiliyorsun,
Uyandığın her sabah bildiğin tufan.

Hayata küsmüşlüğünü kabulleniyorsun sonra,
Ne var ki için içini de kemiriyor.
Devası olmayan, ilacı bulunmayan bir şey bu;
Ne kadar uzağa kaçsan da unutulmuyor.

Gel gör ki sevgili,
Unutmak dedikleri, zamanın oyunudur sadece;
Her adımda seninle gelir anılar,
Bir gülüşte bile kalbine saplanır sincice.

Ve bilirsin sevgili,
Her gece yıldızlar kadar sessiz,
Her hatıra gözyaşın kadar gerçek;
Ne kaçabilirsin ne silebilirsin belli belirsiz.

📍Şair Notu: Biliyor musun sevgili okur, insan unuttuğunu sandığında bile aslında sadece susuyor. Bir şarkı duyuyor mesela, bir sokaktan geçiyor ve ansızın — yıllar öncesinin sesi yankılanıyor içinde. Unutmak öyle kolay değil… Belki unuttuğumuzu söyleyerek avutuyoruz kendimizi. Oysa her gidiş biraz kalıyor insanda, bir bakış, bir kelime, bir “hoşça kal”… Sen de yaşadın mı hiç o sessiz çarpıntıyı? Bir sabah uyanıp, “artık geçti” dedikten sonra bile kalbinin bir köşesinde o eksikliği hissettin mi? İşte o his — bu şiirin ta kendisi. Halilî der ki: “Unutmak, aslında hatırlamaktan yorulmanın adıdır.”

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Her anı bir sızı bırakır; kimisi kalpte, kimisi gözde.
•Uyku unutturur belki ama sabah yine hatırlatır.
•Sessizlik, unutuşun değil, kabullenişin dilidir.
•Unutmak dedikleri, zamanın en acı oyunudur.
•Her gülüş bir hatırayı yeniden kanatır.

20 Eylül 2023 / Çarşamba / Ankara