Umutsuz Hayat Şiiri - Sadık Kocabaş

Güleni çok gördüm, ağlayanı az,
Sırtımdaki yükler bir türlü dinmez,
Yakınım uzaktan, uzaktı biraz,
Yıllardır yüzüme gülmez oldu.

Ne yana dönsem de duvarlar çıktı,
Umutla kurduğum düzenler yıktı,
Bir yudum isterken denizler aktı,
Susuzum, pınarım dolmaz oldu.

Alın terim ile sürdüm tarlamı,
Borçlar biçti yine bütün harmanı,
Kış geldi oturdu yazlık damıma,
Takvimde baharım gelmez oldu.

Sabırla ördüğüm kaleler çöktü,
Feleğin elinde benliğim büküldü,
Her seher vakti bir dert söküldü,
Ömrüme huzurlar uğramaz oldu.

Gönül bahçesine lale ekerken,
Açmadan üstüne karlar dökerken,
Yolları gözleyip yaşlar dökerken,
Beklediğim kervan gelmez oldu.

Mahkeme kurdular, hakkımı sordum,
Divanda sözümü yarıda koydum,
Helalden bir lokma kursağa koydum,
Tadıma tuz bile ekmez oldu.

Geceler koynumda hançer biledi,
Yüreğim köz oldu, susmadan yandı,
Hayal kurduğumda kader eğlendi,
Gözüme uyku da değmez oldu.

Dost dediklerim hep dilden severmiş,
Menfaat bitince selam kesermiş,
Doğruyu söyledim, eğri övermiş,
Sözlerim kıymete binmez oldu.

Bir çınar devrildi, gölgem üşüdü,
Babam toprağa canımı gömdü,
Sızladı Kalemsiz şair düştü,
Dudağım bir daha gülmez oldu.