Umutsuz Şiiri - Sinan Dede

Ben herkesi kendim gibi sandım,
Meğer bazı kalpler sadece rol yaparmış.
Biz “ömürlük” diye sarıldık,
Onlar vakit geçsin diye seviyormuş…

Geceyi dost bildim, dertlerimi anlattım,
Sigara dumanı bile benden sadık çıktı.
İnsan en çok da
“Gelmem” diyenin ardından değil,
“Hiç bırakmam” diyenin gidişiyle yıkılıyor.

Şimdi kimseye uzun cümle kurmuyorum,
Çünkü en ağır darbeleri
En güzel konuşanlardan aldım.

Ve öğrendim…
Bazı yaralar geçmiyor,
İnsan sadece alışıyor.