Umut Ol Bu Öksüze Şiiri - Kasım Kobakçı

Öz gücünle dalgalan, Ötüken'den uzağa,
Yabancının dilini, düşür artık tuzağa.
Göğsünde toparlansın, başka yöne kayanlar,
Yok olsun, uydurmacı sözcüklere doyanlar!
Görün ey ulu varlık, ışığını saç öze,
Çağların arkasından, umut ol bu öksüze.
*
Görkemli bengi suyun, yeşertsin şu acunu,
Kavrasın ulu budun, bu kutlu ok ucunu.
Yüreğinde canlansın, ayrıksı giden eller,
Silinsin yeryüzünden, köksüz esen o yeller!
Uyan ey yüce ülkü, seslen ulu dağlardan,
Kurtar soylu uruğu, o karanlık çağlardan.
*
Yankılan sesin ile, baştan başa ulu yurt,
Töreye dönsün herkes, dirilsin yüce bozkurt.
Bağrında mayalansın, özüne dönen dildaş,
Ezilsin teker teker, boyunduruğa yoldaş!
Atıl öne yiğidim, göster ulu gücünü,
Dağıt kara bulutu, al yabandan öcünü.
*
Görkeminle inlesin, dağlar ile ovalar,
Aydınlansın, bilgelik tüten kutlu yuvalar.
Kucağında bilensin, kökünden kopan kişi,
Kırılsın yağıların, sırıtan çürük dişi!
Sıçra, göster kendini! Bırak yeryüzünde iz,
Aydınlığa kavuşsun, derinlerde yatan giz.
*
Öfken ile yıkılsın, yozlaşmanın yapısı,
Yükselsin gökyüzüne, Öztürkçenin yankısı.
Ocağında kaynasın, yurdundan sürülenler,
Dağılsın tozlar gibi, yabana bürünenler!
Gürle, fırtına kopar! Yürekte volkan taşsın,
Umutların yeşerip, ulu dağları aşsın.
*
Varlığınla uyansın, dalgın yatan bu oymak,
Arınsın tüm tümceler, kuraldır özü duymak.
Yuvasında çoğalsın, köküne sarılanlar,
Çöksün karanlıklara, dilleri daraltanlar!
Ses ver, kükre yiğitçe! Mutluluk dolsun bu toy,
Yeşersin yeryüzünde, ışığınla kutlu boy.