En büyük eksiklik sevgi…
Sütten çıkmış değilim, benim de hatam vardır belki.
Unutulmuyor bazı anlar inan ki.
Unuturum belki de bilemiyorum.
Yazmakla bitmez ki duygular yoğun…
Korkarak büyümese hiçbir çocuk,
Endişe ederek uyumasa,
Uyumadan önce düşündükleri tek şey
Yarın oynayacakları oyunlar olsa...
Saçı okşanmamış,
Tanrının en güzel armağanısın bana,
Uçurumun kenarında tutundum ben sana.
Gülmek bu kadar mı yakışır bir kadına,
Çok özledim seni,
Ey sevgili!
Tutsan elimi, hiç bırakmasan…
Unuttursan yalnızlığımın o sessiz gürültüsünü…
Gelsen, çıkarsan beni bu dipsiz kuyudan…
Çehrenin güzelliğine bakıp da dalsam,
Ellerin, ellerimi hiç bırakmasa…
Kitapları yüksek sesle okuyorum,
Kelime kelime içimde yankılanıyor.
Ne dinliyorum ne de izliyorum ama televizyonu da açıyorum.
Boş bir ses doluyor odaya, sanki içimdeki boşluğu onunla dolduruyorum.
Yalnızım, biliyorum.
Anlayamadım bu işte bir iş olduğunu,
Geç de olsa anladım her şeye geç kaldığımı.
Biliyorum niye yalnız kaldığımı,
Fark ettim şimdi yaşarken öldüğümü,
Yazmam artık bir daha sildiğimi.
Battıkça batarım dert ile gama,
Yeter artık diye pankart yapıştırsam cama,
Atsalar denize, gömseler kuyuya
Belki o zaman acım tükenir.
Yıllar, yaşlanmama sebep oldunuz.
Beni bakın, ne hallere koydunuz…
Bana niye acımadan kıydınız?
Sonunda pes ettirip bıktırdınız!
Hep el pençe durursan,
Yapılanı hoş görür, göz yumarsan,
Sakala göre tarak vurursan
Senden iyisi yok o zaman.
Yorulmayıp sırtında gezdirirsen,
Bulanık akan yağmur seliyim.
Sevgili ölüler, çağırın, yanınıza geleyim.
Yaşayamamaktan yoruldum,
Biraz dinleneyim.
Ne huzurum kaldı ne de umudum…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!