Altın kısrak ayağa kalktı
uzun süren uykusundan —
gökyüzünden, dünyadan.
Yabancı bir karanlığın
gölgesi düştü önüne;
“Her Mısra Gerçekten Doğar”
Ben şiiri yazmam, yaşarım.
Sözcüklerim sokaktan gelir:
Gece yarısı Taksim’de gördüğüm bir kadın,
SESİMİZ GÜR ÇIKANA DEK
"Susmuş ve susturulmuş tüm başlara inat"
Tutup yakamdan çıkaracağım kendimi,
sürükleyeceğim ayaklarımın önünde.
Bir gün - alıp başımı gitmek istiyorum —
saçlarından sürükleyerek gecenin.
Arnavut kaldırımı
loş sokaklarda
yalın ayak…
SUÇLU ONLAR
(Özgecan ve Nuh’un ardından)
Hüzün ve kendini bırakılmışlık,
kar yağdığında daha belirgin çarpıyor göze.
Hasretin kuytularında gözyaşı çeşmesi kurudu; bıçak kemiğe dayandı!
SONBAHARDA İSTANBUL
Yaz bitti...
İstanbul’u geziyorum alacakaranlıkta...
Eski evlerin aydınlık yüzü solgun.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!