Umut ekmiş idim Şiiri - Murat Ülkü

Umut ekmiş idim gönül bağına,
Hazan değdi soldu bütün yapraklar.
Varamadım aşkın yüce dağına,
Diz çöktüm önümde bitti topraklar.

Gülmeyi unuttum, çilem bitmiyor,
Feryadım göklere varıp yetmiyor.
Gönül bu sevdadan hiç vazgeçemiyor,
Zalim gurbet her gün bağrımı dağlar.

Zemheri ayında kaldım bir başa,
Döndü emeklerim çatlayan taşa.
Neler gelir imiş bu garip başa,
Gözlerim her akşam vuslata ağlar.

Dost bildiğim herkes yaramı açtı,
En sadık dediğim uzağa kaçtı.
Bahtım kadehime zehirler saçtı,
İçtikçe derinden kederler çağlar.

Dert çekmek miras mı kaldı babamdan?
Bir huzur bulmadım fani dünyamdan.
Geçtim artık o en tatlı rüyamdan,
Şimdi her köşede hüzünler inler.

Garip Murat der ki; bitti bu sefer,
Yâr bize bakmıyor, vermiyor haber.
Kime sitem etsem, sonu hep keder,
Ömür kervanı tüm yolları bağlar.