İnsan yaşamın yörüngesinde,
bazen yaptıklarına,
bazen yapamadıklarına üzülür.
Oysaki akıntının kendisini ne yana sürükleyeceğinden bihaber,
çaresizce asılır küreklere.
Varacağı ilk kumsalın adıdır umut.
Bugün seviştim, yürüyüşe katıldım sonra
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!
Devamını Oku
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!




Umut yaşayabilmektir.
Umut doğan güne göz kırpmak.
Şafağı selamlamak,
Geceyle kucaklaşmak.
Umut yaşayarak yaşlanabilmektir.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta