Ümit Tarlası Şiiri - Önder Özkaran

Ben şair değilim ki sevdiceğim!
Beklesen de olur beklemesen de, diyemiyorum
Yüreğim kanatlanıyor uçmak için
Heyula kusları gibi maviliklerde
Ne varım ne yokum, ne diyeyim?
Ben şair degilim ki sevdiceğim!

Gözlerime bakma sakın, ürkektir!
Utanır, dönerim yönümü yalnızlığa
Ellerimi tutma, bahtım değisir!
Köylü çocuğuyum ben! Tenim yanık,
Ruhum kavruk; yüzüm güleçtir!
Gözlerime bakma sevdiceğim, ürkektir!

Yalan yanlıs tanıma sakın beni
Doktor görmez derdimi, nasır tutar
Kurşun işlemez kalbime, kötü söz incitir!
İnlerim ciğerimden, sabahlar olmaz da,
Gök kubbede, arşın sinesi delinir!
Anlamazlar, belli etmem derdimi,
Yalan yanlis tanıma sakin beni!

Yaz kavruğu sanma bu yangını,
Sonradan olma değil, doğuştandır!
Değirmende ağarmadı bu saçlarım
Bu can çekişen yıllarımdır!
Erkekliğime verir gizlice ağlarım,
Hazan olan baharımdır, incitme yapragımı
Ne olur, yaz kavruğu sanma bu yangını!

Korkuyorum, bir gün sensiz öleceğim!
Utanıyorum artık sana, 'gel' demeye.
Kuruttum, ümit tarlasını ekmeyeceğim
Sonbahardır bu, kışın sonu gelmez...
Aşıklar bekler de, ecel beklemez!
Artık penceremdeki buğuyu silmeyeceğim!
Korkuyorum! Bir gün sensiz Öleceğim!