Uçurum Çiçeği Lavinia Şiiri - Mehmet Bildir

Uçurum Çiçeği Lavinia

Hayat, bazı kadınların omuzlarına mevsimlerden daha ağır yükler bırakır.
Onlar konuşmayı unutmaz; yalnızca seslerini inciten dünyaya emanet etmezler.
Bir gün gelir, gözlerinde yılların susturduğu bütün çığlıklar büyür.
İşte o gün, sessizlik bile kendi gölgesinden korkmaya başlar.

Ben seni ilk gördüğümde bir çiçeğe benzetmedim.
Çünkü hiçbir çiçek bu kadar acıyı zarafetle taşıyamazdı.
Hiçbir dal bu kadar kırılıp dimdik kalamazdı.
Hiçbir bahar bu kadar sessiz ölemezdi.

Sonra gözlerine baktım.
Orada yalnızca hüzün yoktu.
Yıkılmış şehirler vardı.
Yarım kalmış dualar vardı.
İhanetlerin pası vardı.
Kırılmış güvenlerin suskunluğu vardı.
Gülmeyi unutmuş çocukların masumiyeti vardı.
Ve kimsenin duymadığı çığlıklar vardı.

Sen, acının toprağında kök salmıştın.
Rüzgâr seni incitmişti.
Yağmur seni üşütmüştü.
İnsanlar seni eksiltmişti.
Ama sen yine de kimseyi eksiltmemiştin.
Çünkü bazı kadınlar, kendilerini yok eden insanlara bile iyilik bırakacak kadar yürekli olur.
İşte seni ilk o zaman tanıdım.

Bu yüzden adını ben koydum.
Uçurum Çiçeği Lavinia...

Çünkü sen, uçurumun kenarında açmayı öğrenmiş en zarif çiçektin.
Her ihanet, köklerinden bir parça koparmıştı.
Her yalan, gözlerinden bir mevsim çalmıştı.
Her veda, kalbinde yeni bir uçurum açmıştı.
Ama sen, yine de kimsenin karanlığı olmadın.
Sessizliğini kimseye yük etmedin.
Acını kimseye miras bırakmadın.
İnsanlar senin sustuğunu sandılar.
Oysa sen, kelimelere olan inancını kaybetmiştin.
İnsanlar seni güçlü sandılar.
Oysa güçlü görünmek zorunda bırakılmış insanların ne kadar yorgun olduğunu kimse bilmiyordu.

Ben seni güzelliğin için sevmedim.
Ben seni yaralarını saklayışın için sevdim.
Ben seni, kimseye anlatamadığın acılarla dimdik yürüyüşün için sevdim.
Çünkü insan bazen bir çift gözde, bir ömrün bütün hikâyesini okur.
Ben senin gözlerinde bunu okudum.
Bir gece gökyüzüne baktım.
Yıldızlar bile senden daha yalnız değildi.
Ay bile senden daha eksik değildi.
Rüzgâr bile senden daha sessiz esmiyordu.
O gece anladım ki bazı kadınlar mutlu olmak için değil, insanlara vicdanı hatırlatmak için gelir.

Sen öyle bir kadındın.
Yürüdüğün yollar diken yetiştirdi.
Dokunduğun insanlar seni yarım bıraktı.
İnandığın eller seni incitti.
Beklediğin sevgiler sana ulaşamadı.
Ama sen yine de içindeki iyiliği öldürmedin.
Çünkü sen, kötülüğün içinde bile merhametini kaybetmeyen son bahardın.
Sana dokunmaya hiç cesaret edemedim.
Çünkü bazı çiçekler koparılmak için değil, uzaktan saygıyla seyredilmek için açar.
Sen de öyleydin.
Ve ben, seni her hatırladığımda aynı uçurumun kıyısında açan o zarif çiçeği gördüm.

Bu yüzden adını ben koydum.
Uçurum Çiçeği Lavinia...

Çünkü sen, bütün yalnızlıkların adıydın.
Bütün sessizliklerin diliydin.
Bütün ihanetlerin bıraktığı en derin izdin.
Bütün özlemlerin dinmeyen sızısıydın.
Bütün kırılmış güvenlerin son nefesiydin.
Ve ben, seni hiçbir zaman sadece bir kadın olarak görmedim.
Sen, insanın içindeki en büyük uçurumun çiçek açmış hâliydin.

Bir gün bu şiirin bütün kelimeleri susacak.
Mürekkep kuruyacak.
Sayfalar eskiyecek.
Rüzgâr bu dizeleri uzak diyarlara savuracak.
Belki adımız unutulacak.
Belki yüzümüz zamanın tozunda kaybolacak.
Ama bir şey asla değişmeyecek.
Çünkü bazı kadınlar bir ömür yaşamaz; çağlar boyunca hissedilir.
Onlar, bir bakışta yıkılmış şehirleri, bir tebessümde saklanmış gözyaşlarını ve tek bir sessizlikte binlerce çığlığı taşıyan insanlardır.
Onların susuşu, en yüksek haykırıştır.
Onların yalnızlığı, en uzun şiirdir.
Onların kırılmış güveni, insanlığın en ağır imtihanıdır.

İhanet onların kalbini yaralar; fakat merhametlerini öldüremez.
Yalan onları tüketir; fakat doğruluklarını söndüremez.
Özlem onları geceler boyunca ağlatır; fakat sevgiyi kalplerinden silemez.
İşte bu yüzden sen, yalnızca bir kadın değilsin.
Sen, sabrın son nefesisin.
Sen, acının en zarif yüzüsün.
Sen, kıyametin ortasında açan son umutsun.
Ve ben, ömrümün son nefesine kadar aynı gerçeği taşıyacağım.

Bu yüzden adını ben koydum.
Uçurum Çiçeği Lavinia...

Çünkü bazı isimler söylenmez; hissedilir.
Bazı çiçekler koparılmaz; insanın kalbinde sonsuza kadar açar.
Ve bazı kadınlar unutulmaz.
Onlar, bütün mevsimler öldükten sonra bile insanın ruhunda çiçek açmaya devam eder.

Mehmet bildir
14.07.2026