Ücra Şiiri - Naile Dündar

Karanlık mısralarımdan sesleniyorum,
En ücra köşemden, karanfiller adına…
Soluksuz bir aydınlık çökmüş geceye,
Karanfillerin ince sükûtundan konuşuyorum;
Beyhude değil söylediklerim.

Asil yollardan geçti kelimelerim,
Dokunaklı sokakların tenha lambalarında yürüdü.
Kış gecelerinin harlı şöminelerinde ısındı,
Sonra pörsük dizelerin yoksulluğuna düştü.

Nice vakitler geçti üzerimden;
Akrep ile yelkovan arasında sıkışmış saatler,
Sabrıma pas, kalbime is bıraktı.
Ve ben, körpe bir kalem tutan elimle,
Mekik dokudum gecenin sökülmüş yerlerine.

Gel gör ki;
Ne sustu karanfiller,
Ne de sesini yitirdi içimdeki o tenha köşe.
Hâlâ en karanlık mısralarımdan yazıyorum,
Biraz hüzünle,
Biraz bekleyişle,
Karanfiller adına…